Feijóo propuso a los miembros de la RAG (Real Academia Galega) y público diverso, reunidos en O Caurel con motivo del Días das Letras Galegas, y en los mismos eidos de Uxío Novoneira, “un gran pacto por la lengua” fundamentado en cuatro principios: cooficialidad entre gallego y castellano, consideración del gallego como lengua propia de Galicia, “acción positiva” para la extensión del conocimiento del gallego y su uso, y la aplicación del principio de “no discriminación” por razón de la lengua. Feijóo formuló su propuesta en el discurso que cerró los actos institucionales del Día das Letras en esta zona de la alta montaña lucense, donde se homenajeó al Poeta do Courel, Uxío Novoneyra, en la tierra que lo vio nacer y en la que desde ayer se perpetúa su nombre en el colegio público de Seoane (de El País-Galicia de 18 de Mayo de 2010). Todo ello está recogido en las leyes vigentes. Nada extraordinario. Feijóo propuso, a fin de cuentas, que se cumpla la ley que él mismo transgredió (el último predecreto es ya un prodigio de ilegalidades, como le ha dicho todo el mundo, porque ha sido todo el mundo, a modo de manifestación transversal de puro sentido común a la puerta de su casa, digamos, o de su presidencia). Bien, ¿qué quiere decir esto, tan surrealista y desconcertante? ¿Qué está dispuesto a cumplir el precepto estatutario-constitucional? ¿Qué está dispuesto a cumplir la ley? Bienvenido al club. Manos a la obra. Siéntese usted con los grupos parlamentarios y póngase a trabajar con ellos en un proyecto consensuado que garantice el cumplimiento de la ley, que es lo mismo que garantizar la vida sin sobresaltos al idioma propio de Galicia. O eso o déjese ya de intentar confundir a la gente hablando de imposiciones y dictaduras, ustedes, que tan a gusto convivieron con la última conocida por estas tierras. Pónganse a ello, que es sencillo y claro, como son las cosas relativamente obvias que aluden a la lengua propia de aquí o de cualquier otro lugar. Aquí no hubo más imposiciones que las que todos sabemos que hubo, y ¿para qué repetirlas si, cinismos aparte, las conocemos todos? Bienvenido al club, insisto. Y manos a la obra, lo estamos esperando. No puedo menos que recomendarle el excelente artículo de Xosé Luis Barreiro para ir haciendo boca y aclarando ideas: Pasa o tempo e non di nada.
-
18 May 2010
14 comentarios to “¿Es Feijóo el hijo pródigo?”
Deja tu comentario

Suscríbete por email!




Todas as medidas que propón Feijóo xa están recollidas no noso ordenamento xurídico: a cooficialidade dos dous idiomas ( Estatuto e Constitución); a consideración do galego como ” Língua propia de Galicia ( Estatuto); a acción ” positiva” de expansión do galego ( que resulta ser un “deber” para a Xunta, segundo o Estatuto de Galicia), e finalmente a non discriminación por razón de língua ( recollido na Constitución ).
Esto non é un pacto, resulta ser unha tomadura de pelo.
Loubo a boa vontade e cortesía do blogger, pero no caso e momento no que estamos habemos de apreciar máis a linguaxe clara evitando circunloquios
Xa me extendín moito no blogge “o café na trincheira”, non é cousa de repetirse.
Recúe o malandro.
Y yo que no me lo creo al mozo,¿pacto ?no, cumplir la ley y después hablamos.?Que será lo próximo que querrá pactar , la aplicación de la constitución ?Que balance es el que presente en su andadura y que proyectos tiene para la mejora de la sanidad, educación é infraestructuras.Pero este hombre cuando hace estas declaraciones a quien se dirige, un poco de respeto y que se deje de marear la perdiz, metió la pata y ahora no sabe que camino tomar, con lo fácil que lo tiene .Si quiere hacer carrera que se largue a Madrid y siga con sus intereses personales .¿Alguien que no es capaz de imponerse a baltarandia,puede ser nuestro presidente?
Saúdos Paco
En fin….
Fermín, ben falado.
Francisco gomez lembreime de vostede e de tódolos que coma vostede non puideron estar fisicamente no Obradoiro mais si en espiritu,ben seguro que eramos unha chea mais tamen outra chea estivo connosco dende o sentimento.
Unha aperta
Non hai máis que ler na edición dixital de “El Pais” Galicia de hoxe a noticia,-datada tamén hoxe en Santiago: “Feijóo excluye del pacto por el gallego el decreto sobre el idioma escolar” para comprobalo pouco que cunde a ledicia na casa dos probes….dos probes inocentes que xa estaban botando contas da leiteira sobre dos tratos que iamos facer co novo Feijóo.
Non soltedela vara da man, que este gando é revirado.
Dinos berto que quer pactar o cumprimento dalgúns preceptos legais, en concreto os referentes á lingua contidos na Constitución, o Estatuto e na Lei de Normalización. Eu pensaba que viviamos nun estado social y democrático de derecho e que o cumprimento da legalidade era un imperativo. Non che digo eu que estos si lles aplican a lei de partidos hai que ilegalizalos!
Parabéns polo artigo. Coma sempre valente e lúcido. Alegroume o día lelo pola mañá. É iso que a verdade non “tiña o corpo”, que diría miña nai, para comentar este para min cada vez máis “penoso asunto lingüístico”… Porque a min tócame algo moi fondo: é a miña lingua, a que escoitei nos beizos de miña nai dende pequena, a que me “arrebataron” as burlas dos meus compañeiros na escola a principios dos 70 (aínda lembro como me chamaban “pailana de aldea” por falar en galego os meus “amables” compañeiros vilegos, non así a miña mestra. Non deixa de ser curioso, porque teño poucos recordos desa época ,pero eses consérvoos!). Creo que só poder ler “Platero y yo” ou as versións para nenos do Quijote aliviaron un pouco aquela pena infantil, xa que así foi como entendín que as linguas son instrumentos de comunicación, non “bumerangs” para uso de políticos demagóxicos ou aldraxe dos diferentes. Ademais comecei a aprender o que é a diglosia en carne propia (e aínda hai quen di que non existe) e probablemente empecei xa a alicerzar a que despois sería unha das “paixóns” da miña mocidade: a fascinación por todos aqueles que dende pequenos se crían oíndo, falando e respectando varias linguas, coma Elias Canetti (que dende neno falaba alemán, búlgaro e sefardí).
Sei que isto pode ser difícil de entender, especialmente en determinados contextos urbanos nos que é máis sinxelo oír falar bahasa betawi que a lingua que falaban os seus avós ou os seus pais… Sei que é difícil asumir que algúns sufrimos e moito sendo nenos non só por afastarnos da nosa lingua (eu só tiña que andar un pouco e xa estaba na miña casa e un pouquiño máis e estaba na de meu avó que me falabar un galego cheo de “cubanismos”), senón tamén por sentírmonos discriminados por mor de falala. As veces penso que hai tamén moita dor detrás de moitas das persoas que din non querer saber nada del “gallego” (deles ou dos seus pais)… Escribiu Antón Tovar no seu poema “Lingua que rexeitaron os meus pais”:
“Sóio no escuro das lareiras
no apartado silencio dos labregos labios,
esquecida das espadas poderosas,
borboriñaba a nosa lingua triste.”
Por iso, grazas de novo pola súa “irredutíbel defensa da lingua galega” (aínda que lle siga soando a Astérix). Grazas por defender a “nosa lingua triste” e dillo alguén que foi moitas veces á escola levando nos ollos unha “tristura antiga” como dicía Celso Emilio:
“A miña terra é soave, solermiña,
pro, nos ollos dos meniños
que van á escola nas mañás frías,
hai unha tristura antiga.”
Lembran? Pertence ao seu poema “El hermoso rostro del país (Titular de El Faro de Vigo)”. Pasan os anos pero os poemas permanecen… E ao mellor pouco cambia.
Imos indo, Sofía
Goris,Moitas grazas.Solo espero que entiendan los que le votan al P.P y a la señora Diez que yo quiero mi cultura y mi idioma.Si tienen problemas de estima ó si quieren pensamientos únicos, es su problema, no es el mió, la demagogia más pronto que tarde termina por dejar a cada uno en su sitio.Un apunte, empiezan a repartir los ordenadores y estos gestores de lo publico, lo entregaran primero a los concertados, alegando que están más preparados y que los profesores están más predispuestos,manda cara ……….hay está su mensaje, para la política educativa, que pronto empiezan a sacar la patita.
Saúdos Paco
Grazas, en canto poida o ligo
Este meu mensaxe contesta a un que desapareceu pola miña torpeza, pois ao limpar de spam o blog foiseme ese. Por favor, o blogueiro dese blog que o poña de novo para ligalo ao meu grazas
Recupero a mensaxe:
o compromiso obrígame a deixar aquí este agasallo, que seguro non será o primeiro:
http://iesounonies.wordpress.com/2010/05/19/paga-a-pena-ficar-de-ollo-nestes-blogs/
Un saúdo e grazas por este bloguiño.
[...] Courel quedou apenas nun fume, moito fume inane que nin sequera chegou a formar nube. Como sinala o mestre Fermín Bouza, continuaremos teimando en que a saída para o futuro do idioma reside en recuperar o consenso [...]