No parece quedar nada en pie de la Iglesia Católica de hace unas decenas de años, la de Tarancón, Juan XXIII o Pablo VI, entre otros. La del Concilio Vaticano II. Este Concilio fue un “embarque” de Juan XXIII al conjunto de la Curia, que andaba perfectamente superada por una sociedad ágil, versátil, moderna, que desbordaba sin piedad las medievalidades de una Iglesia arcaica e imposible que veía, y ve, sus Seminarios vacíos, y veía, y ve, cómo extrañas sectas mandadas por locos y fanáticos operan en su interior y desplazan a los católicos normalizados. Aquel Concilio del buen Papa fue aniquilado con toda presteza por los sectores ultras, ya muy importantes entonces y en pleno crecimiento, empujados por las sectas externas que querían acceder al mando Vaticano. El Diablo ganó la partida. De momento. Y ahora tenemos a este señor Martínez Camino, que ya en si mismo es un espectáculo de luz y color, amenazando a los políticos con la excomunión y volviendo a un modelo teocrático de estado (mental aún, afortunadamente) que, quiero pensar, no tiene el menor futuro. La Iglesia sectarizada que ese señor representa debería ser más prudente y ser más pacífica y cordial, teniendo en cuenta la Historia reciente de España y los sentimientos de fondo de tanta gente. No debería jugar con fuego, que es lo que hace cuando amenaza de forma ridícula y excita los ánimos de una población que cuando vienen mal dadas busca siempre a sus clásicos. Ustedes en su casa, Dios en la de todos, y a estar tranquilos y a hablar como todo el mundo con voz normal y sin amenazas, que no estamos sordos y les oímos perfectamente.
Fermin, con ista xente non se pode razoar nin facer consensos nin nada que lle parezca;ti mesmo dunha forma cronoloxica vasnos demostrando que nin as “boas cabezas ” de Juan XXXIII e Pablo VI,non podian encarrilar a Iglesia Catolica ” porque a manada “de corvos ao arredeor ” llo impedia ,e agora os descendetes(Martinez Camino e compañia) “deleitanos coas suas atrocidades en forma de consellos”.
Apertas agarimosas
Alá eles! por fortuna vai tempo que xa non teñen a forza que tiñan. O que resulta abafante é a súa dupla moral, o aborto está mal pero asasinar rapaces e non tan rapaces coma fixo Videla, Pinochet, Galtieri… non supón a excomunión.
Amáis o que escoitei na radio e ca doutrina social da Igrexa establece que hai que votar aqueles partidos que estexan en contra do aborto, máis se todas as forzas politicas están a prol del, haberá que votar aquel partido que seña menos permisivo coas interrupcións do embarazo.
É dicer, segundo a súa moral, hai que apoiar a quen mate menos (?)… pragmáticos estes coengos.
Abofé que máis dun estamos a botar de menos a mons. Araujo Iglesias.
Non esquezamos o intenoo de …. como lle chaman, apercibimento?, ao teólogo Torres Queiruga de hai só uns meses. Polo momento decisión adiada pero coa que compre estar atento.
Misturando o comportamento do neo nacional-catolicismo actual co descrédito que dende algún medio se está a dar do informe sobre a lingua, recórdame aquela viñeta que nos derradeiros anos do franquismo fora publicada en Cambio 16 (¿) contra a campaña de recollida de fondos de Olof Palme a favor da oposición política ao franquismo e que despois de morto o dictador, poidemos ver en branco e negro na tv. A viñeta dicia algo así:
“En fuentes bién informadas de Cuenca, el rumor se confirma: Olof Palme irá al infierno”
Por qué será que moitas cousas que están a pasar xa as teño vivido?
Deja vu