Hoy Zapatero ha reunido a su gente y ha transmitido una idea positiva de las cosas frente al destrozo verbal del PP y de Rajoy, que cultiva ese aspecto de registrador de la propiedad con tertulia infinita, puro en boca y copa en mano, en algún casino provinciano y machadiano, esperando el viático y el buen morir (no el bel morire, aquí no hay épica alguna) desde los años de reposo en algún sillón de terciopelo ajado por los años y las revoluciones (cambios en la dirección del Casino, digamos). Cultiva ese aspecto, pero esconde a un arrojado joven soñador y romántico, un poco a lo D’Annunzio, y esto le lleva a excederse en la palabra, en la que puede llegar a lo peor sin parar mientes en el daño que pueda estar causando a la democracia y, probablemente, a su partido y a si mismo. También lo lleva a las malas compañías, más danunnzianas que él mismo. Todas las ventajas electorales que da el tener al adversario pillado en una monumental crisis económica, las puede perder el PP en una tarde con este modelo Panzer de oposición sin limite político o moral: a muerte, como si esto fuera un campo de batalla. Creo que esta vez tampoco podría servir de nada una estrategia así, como no sirvió en 2004/2008. Pero podría crear problemas de estado y afectar a la democracia.
También afecta directamente a la democracia que el Tribunal Constitucional vote contra el pueblo de Cataluña aunque puede hacerlo si la razón le asiste, a pesar de lo dudoso que resulta a veces seguir llamando a las democracias “regímenes de opinión”. Pero no le asiste la razón: toda nacionalidad es una nación, obviamente (podemos volver a debatir, aunque ya hablé de esto en otro post). Pero, sobre todo, o vamos a una federación o vamos a un infierno a plazos. Es la lección que se deberían haber aprendido estos señores y otros muchos. Es necesario cambiar y ver más allá de nuestras narices o alguien vendrá a hacerlo por nosotros. Pese a todo, hay que escuchar la voz de los magistrados. Por supuesto.
Los Blogs que me acompañan
Suscríbete por email!
Fermin ,perfecto todo o Post ,pero reseño un parrafo do memo:((” Pero, sobre todo, o vamos a una federación o vamos a un infierno a plazos. Es la lección que se deberían haber aprendido estos señores y otros muchos. Es necesario cambiar y ver más allá de nuestras narices o alguien vendrá a hacerlo por nosotros.”)).Claro ,que vai ser imposibel polo gusto que lle ten o Pp as Autonomias pois son o seu refuxio desatibilizador do sistema,lei que aproba o Congreso dos Diputados lei que pasan eles polo forro,fae falta unha modoficación da Constitución pero visto o paisanaje españolista !istamos apañados!.
Segue Fermin ,na brecha moito tempo,pois isto e un Blog con todas as da lei.
Apertas agarimosas
Ahhh ,as angustias dos Hoteis , a isis duendes hai que aplacalos con bon facer intelectual que ti faes ….¿bo tempo en Alicante?
bo tempo de mais, Xosé, o corpo pideme chuvia e aire de mar
Independentemente dos postuldos de maior ou menor acerto, vexo unha diferenza importante entre a proposta do PSOE e a do PP: os conservadores presentan un modelo para unha sociedade inmatura, que precise un padre todopoderoso, capaz de impor as súas propias cherepas mentais sen discusión; pola súa vez, os socialistas ofrecen, sobre todo desde a chegada de Zapatero, un diálogo en igualdade cos cidadáns, aínda que a estrutura de poder poida deixalo encuberto, especialmente se confundimos diálogo en igualdade con igualdade na capacidade de actuar.
Creo que a balanza pode inclinarse para o PP se os avances dos últimos anos, relativos á presenza individual e á autoestima, ceden, para regresarmos á necesidade dun abeiro de irresponsabilidade e de suxeitos á mercé das circunstancias e das grandes vontades demiúrxicas.
Unha aperta
A opinión pública está desconcertada por varios factores,Paro e Economía basicamente.Neste intre político hai dous grupos, PP e UPyD, que non fan máis que entorpecer o mapa político con proclamas que sempre son por un lado do PP sempre derrotista e contra as iniciativas do PSOE, e por outra banda UPyD centrada en sacar proveito precisamente desa masa social acrítica que cada día aumenta máis según os números de parados.Calquera dos dous están a conquerir soliviantar ánimos desenganados da crise, e en contra do socialismo e do nacionalismo periférico, aumentando o exacerbado nacionalismo español latente ainda do posfranquismo.Resumindo, a verdade esta no Madrid franquista e por ende nas duas aventaxadas por demagogas Aguirre-Díaz.
A Xustiza…hai Xustiza?…son dos que non dou moito creto nela, e máis cando os políticos ante sentencias, digamos complexas, acoden raudamente a proclamar o acatamento ainda estando en desacordo; cada vez que así sucede acostumamos, (agás excepcións), a ter un recorte dalgún avance social.
Dá a sensación, cando menos a min, que se están impoñendo as teses da extrema dereita nese abano acrítico coa complicidade ou cando menos permisividade da esquerda, que semella paralizada.
A opinión pública aparenta ter, en moita medida grazas a clase política, (cohechos-prevaricación-abuso de poder-clientelismo…etc, desafección en aumento.
Agardo que Zapatero e a súa nova intervención tan publicitada, máis polos medios usados que na política en si mesmo, troque un pouco o futurible, e os nacionalismos periféricos sigan a ser o referente da pluralidade do Estado.Mesmo tamén en Galiza.
De todos xeitos continuaremos na loita democrática, defendendo aspectos positivos constitucionales por un lado e polo outro aumento democrático dos negativos ou pouco desenrolados socialmente.
Saúdos a tod@s.
Non debemos esquecer a parte relixiosa, que tamén apoia, con Rouco Varela ó fronte, as teses máis extremadamente conservadoras e acríticas.
Escoitar a voz dos maxistrados, certo, Fermín. Xa que logo nun Estado de Dereito. Polo menos na frontaría. Máis considero que hai unha dúbida non menor a considerar. O fenómeno curioso en todo esto do Constitucional e máilo posible bloqueo do Estatut (Lei Orgánica aprobada polas Cortes Españolas, (representante lexítima da soberanía da cidadanía do Estado), polo Parlament de Cataluya e máila sociedade catalá toda, en referendum, resulta ser o feito de que semellante decisón xurídica ha ser tomada por un tribunal cunha lexítimidade formal moito máis que discutible, posto que na actualidade é “interino”, provisorio. A renovación de 4 dos seus membros, cuxo mandato legal rematou hai perto de 19 meses, e obligatoria pola propia constitución, continúa atoada.
Asemade, resta por anovar unha quinta plaza, valeira arestora polo pasamento dun outro membro..
A mesma Constitución do 78 fai obrigatorio o anovamento dos membros do TC (lémbrese que son 12 membros, cun mandado de 9 anos cadanseu) “por terceras partes, cada tres años”.
Vén resultando o actual Tribunal Constitucional, “constitucional”, na súa presente conformación?.
Posto que o futuro do desenvolvemento do sistema político do Estado Español. nunha dirección federal ou na contraria (coma ben conscente está o xefe da estratexia xurídica da oposición, Federico Trillo, o que sigue na política sin pestanexo ningún, tan pancho íl, con dous subordinados seus do ministerio de Defensa condenados penalmente, namentres o señor (..) continúa a pedir dimisións a eito.. Xa dí o refrán de vello: “Larga é Castela”) vai estar condicionado moi seriamente pola resolución deste pleito, coma tan axeitadamente afirmas na entrada de hoxe, non estaría xustificado polos actuais membros diste TC, a abstención activa na toma de resolución algunha arredor do mesmo, até que non se den resoltos os problemas e os bloqueos na renovación legal do Tribunal, adiando así a resolución dunha cuestión política tan decisiva para o futuro de todos, sin marxe de dúbida ningunha?. Sin sombra de lexitimidade e credibilidade sobre a imparcialidade do propio tribunal, derivadas das manobras sobre a súa composición, de indubidábel intencionalidade política para condicionar o resultado final da sentenza?.
Un saúdo a tí, Fermín e aos visitantes deste blog de liberdade (”Galego, língua de liberdade”)
Xabier L. obrigado pola información técnica da situación actual do Tribunal Constitucional.
Resulta de moito interese para os que non entedemos moi ben polo miudo moitos funcionamentos de Institucións, e moito máis a do TC.
Grazas e saúde a tod@s en Galego.
Veño de chegar, logo me poño saude a todos
Amigo Xoán, moi agradecido, pero véxome na obriga de aclarar que o Dereito non é, nin moito menos, o meu campo profisional.
O que eu podo saber, e temer, niste tema, está ao alcance de calquer cidadán lector, máis ou menos atento, de xornais no noso país e no Estado do que somos cidadáns. As contínuas manobras de bloqueo na renovación do TC veñen sendo unha constante dende a pasada lexislatura.
Non hai máis que ir a Google e o buscador amosa múltiples exemplos do que, na historia do (escaso) parlamentarismo español coñécese coma “filibusterismo” político. Veñen dos inauditos tempos políticos de Eduardo Zaplana, lexislatura 2004-08, de cando se decataraon de que forzá la lei, unha e outra vez, non só lles saía de balde políticamente falando, senon que lles permitíu ir gañando terreo no taboleiro institucional do Estado, acadando unha magnitude de representación nas institución coma o Constitucional, desmesurada para o que as leis regulamentan en función das maiorías parlamentarias do momento. Ocupando dun xeito inauditamente ilexítimo espazos públicos estratéxicos, coma se está a ver agora, pola infortunada e inexplicábel debilidade institucional do lexítimo e maioritario goberno democrático do Partido Socialista Obreiro Español, incapaz ao que se ve de traducir nas institucións constitucionaís, a vontade da soberanía popular expresada nunhas eleccións xustas e limpas, nos termos na que a propia Lei Constitucional estipula.
Logo despois, cun mínimo de memoria histórica, só hai que procurar calquer enlace electrónico á un exemplar da Constitución de 1978, por exemplo [http://noticias.juridicas.com/base_datos/Admin/constitucion.html], e ir ao Título IX Del Tribunal Constitucional, artigos 159 ao 165) e sumar dous máis dous.. Xulga por tí mesmo..
Un saúdo, e que o futuro “constitucional” nos sexa lene a todos..
Grazas de todos xeitos.Non me parei nunca a observar o funcionamento do TC ainda a sabendas de que non era un exemplo de democracia activa, e sí paralizante.
Ogallá que o TC seña o que predica o seu título, sería bon para tod@s.
Saúdos e saúde para Tí e para tod@s,
Grazas igualmente.Non me parei nunca a observar o funcionamento do TC ainda a sabendas de que non era un exemplo de democracia activa, e sí paralizante.
Ogallá que o TC seña o que predica o seu título, sería bon para tod@s.
Saúdos e saúde para Tí e para tod@s,