Las cuestiones relativas a las lenguas marginadas durante siglos sólo se pueden resolver con políticas discriminatorias de tipo positivo. y son ese tipo de políticas científicamente concebidas las que tienen el respaldo de la comunidad científica internacional y de la comunidad política orientada a la salvación lingüística. El decreto regulatorio que ahora se deroga o se quiere derogar no llegaba ni a ser discriminatorio, científicamente hablando. Optaba por una política de igualdad entre ambas lenguas que no era la política científicamente adecuada, pero sí era políticamente correcta. De ahí no pasaba el decreto de regulación de la ley Fraga. Bien, pues también se quiere acabar con eso. La RAG debería hablar desde posiciones científicas, y hacer ver al gobierno gallego que si el decreto no era adecuado, mucho menos adecuada es su derogación, y que las politicas realmente defensivas y conservacionistas han de pasar por claras y rotundas políticas de discriminación positiva hacia nuestra lengua, que son las políticas democráticas de verdad, no aquellas que se basan en una igualdad imposible y que van encaminadas a una muerte segura de nuestra lengua.
-
13 May 2009La Real Academia Gallega hace una crítica (ver PDF) preventiva a las medidas anunciadas por Feijoo para anular el decreto regulador de la normalización lingüística (ahora habla de un consenso, ya veremos con quién y cómo se debate, y si está presente alguna perspectiva cientìfica seria). Es bueno que la Real Academia se implique a fondo en este tema, que no es cualquier tema, sino el tema sobre el que está girando toda la angustia de la desaparición de la Galicia histórica. Esos factores psicosociales de fondo impulsan el problema de la lengua a un primer plano, y esa es la razón de que la lengua sea algo más que la lengua de la misma forma que el BarÇa es más que un club.
21 comentarios to “La RAG y las políticas lingüísticas”
Deja tu comentario

Suscríbete por email!




Menos mal! Estes da Academia Galega (o de real cústame abondo) non creo eu que sexan uns túzaros, intolerantes como nos chaman os bi?lingües aos galegofalantes (qué triste ter que nos cahamar así en Galiza!, é coma se en Valladolid os falantes tiñan que se definir hispanofalantes).
Pero xa o sr. Blanco Valdés falaba na Voz dun hipotético Correlengua, enfrontado ao Correlingua, seica en verdade debe crer que o español está tan maliño nesta terra como para procurar dunha promoción semellante á do galego? Se é así que a promova ho!, pouca xente llo vai recriminar. Cada quen é libre, pero non o entendo, non semella ser esa a realidade.
A manifestación de Santiago do día 17 de maio, das Letras Galegas
É a Prol do galego, por iso non se falará moito español; non se engana a ninguén, mais será moito máis bilingüe cá de GB; se na súa manif tiveran dito que for a prol do español, xa estaba, non enguedellarían a ninguén. Qué ten de malo ser galegófilo? (diferente de hispanófobo, seica!).A maioría dos galego falantes non odiamos ao español, todo o contrario, e empregamolo canda o precisar.
A manifestación de Santiago
É a Prol do galego, por iso non se falará moito español; non se engana a ninguén, mais será moito máis bilingüe cá de GB; se na súa manif tiveran dito que for a prol do español, xa estaba, non enguedellarían a ninguén. Qué ten de malo ser galegófilo? (diferente de hispanófobo, seica!).A maioría dos galego falantes non odiamos ao español, todo o contrario, e empregamolo canda o precisar.
Se lle cadra xa me eu autoinsulto, e chámome burro, intolerante, nazi, etc.; tamén pailán, marulo, túzaro, pailaroco, aldeán, falalleasvacas. Iso é o que pretenden os bi?lingües, que volvamos aos tempos escuros nos que tíñamos que nos acomplexar por falar a nos lingua identitaria, si señor coa que nos identificamos, traballamos gozamos, amamos, repugnamos dos imbéciles e escuros que non nos entenden, non.
Un que deu clases en galego na escola de enxeñería técnica Agrícola e de Agrónomos de Lugo, xa en 1989, a moreas de alumnos, ningún sufriu síndrome da alienación lingüística, que seica agora padecen algúns cativiños manipulados, pobres como os usan en roldas de prensa teatreiras !
Nada ho!, coma di o Feixoo a recuperar as liberdades civís. Manda chover na Habana!
O 17 de maio en Santiago a prol do bilingüismo (este vez sen bi?)
¿Está usted seguro, señor Bouza, de que las políticas de la Comisión Europea sobre el multilingüismo (a las que remite el tercero de los enlaces de su post) recomiendan o respaldan políticas “discriminatorias” de las llamadas positivas? ¿Dónde dice eso?
De usted s.s
Mientras a algunos ya nos tardaba el comunicado de la Real Academia Galega, hay quien se lanza por los senderos de la deslegitimación: http://www.elcorreogallego.es/opinion/ecg/quien-voto-academia/idEdicion-2009-05-13/idNoticia-426155/ (Atención al cínico paralelismo que se trata de establecer en el último párrafo).
Señor legionario romano Espartaquiño, se le echaba a usted de menos. Cada día que pasa nuestra lengua está peor, usted más gordo y yo más viejo, estará usted contento, no?. Usted es un pesado (aquí decimos “mesto”) de carajo. Qué ganará usted ayudando a la desaparición de nuestras lenguas? Para disfrutar a fondo de la libertad hay que haber luchado por ella, y no es su caso. Tampoco es usted un científico, digamos, usted no sabe nada de lo que habla, ni de los problemas de una lengua, ni de como se pueden solucionar, ni siquiera sabe lo que quiere, salvo algo parecido a un difuso triunfo de las fuerzas oscuras sobre las lenguas de los pobres, los gallegos, los indios, los esquimales, y la gente vencida por la historia, en general. Y probablemente disfruta torturando in vitro a algún nacionalista recalcitrante mientras le canta Montañas Nevadas con esa espantosa voz de vicetiple que usted luce en su columna imperial al mando de mi buen amigo Cayo Viciosus, al que dios guarde. Y hala, descanse y deje un poco en paz a los mendigos que tratan de salvar su lengua como la ciencia recomenda hacerlo. .
Estou de acordo coa anotación, Fermín. E engadiría dúas cousas pequenas. Unha, que teño a sensación de que os suxeitos lingüísticos no réxime español son as comunidades autónomas e non os individuos, por tanto toda a argumentación contraria á discriminación positiva parte dunha premisa falsa. Porque, se o suxeito lingüístico é o individuo, daquela, como todos temos os mesmos dereitos, independentemente do territorio do Estado español no que esteamos, poderemos esixir de calquera administración pública, así sexa a Comunidad de Madrid, ser atendidos na nosa lingua. Non é así, por tanto non vale esixir que sexa así noutros casos. A maiores, toda argumentación contraria a calquera medida normalizadora, coma a do artigo que enlaza Mourullo, parte sempre dunha falsidade dobre: a situación das dúas linguas depende exclusivamente da vontade dos falantes e só os profesionais da política teñen lexitimidade democrática. As linguas son realidades sociais, non escollas libres. E a segunda cousa que diría é que eu tamén penso que o comunicado da Academia debera ser un pouco máis contundente. Agora ben, espero con fervor un comunicado contundente do Consello da Cultura Galega. Porque esa institución si que ten o cometido de “aconsellar” ó goberno. Apuraron a sacar a foto con Feijoo antes de que este fose sequera deputado, mais agora gardan silencio. A RAG podería gardalo; o Consello, de ningunha maneira.
Saúde e desculpas pola lonxitude.
Antón, non diría tanto contundente como científico, creo que é a posición da Academia: hai material dabondo para ir creando un estado de opinión ben fundado
Mourullo, este es el parrafo: A título individual, los miembros de la Academia tienen derecho a apoyar y rechazar lo que quieran. Como institución, debieran de servir de contrapeso sensato a los que se empeñan en imponer normalizaciones que la mayoría del país rechaza en las urnas, y una minoría alterada defiende en la calle. Así, son la versión light de lo que otros hacen a lo bruto.
CLRODRIGUEZ@ELCORREOGALLEGO.ES
Este caballero tampoco conoce el ángulo de la ciencia, y está convencido que el Bipartito perdió por la lengua. Está explicado ya con cifras que esto no fue así, pero …..es una versión que interesa. No creí que este fuera tan asi,. digamos.
Recomendable o artigo de Ferrín. http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009051100_5_325622__Opinion-Cinco-nenos-chian
Magnífico
Cinco mil nenos chían
X.L. Méndez Ferrín
.
Esoutro día pasaron pola Avenida das Camelias de Vigo uns tres mil meniños chiando e cantando a favor da lingua galega. Ían moi ben organizados por escolas e protexidos polos seus profesores, que me pareceron na súa maioría moi novos e novas. Cada grupo levaba o gorriño da súa cor e daba gusto ouvir a megafonía cunhas cántigas galegas modernas e guerreiras, a golpe de cordeón un tanto minhoto e moito ben. Ao paso da leda manifesta moitos atomobeis facían soar as súas bufuinas rítmicamente e os cativos respondían con saudos e aplausos.
Dedeiqueime a observar os paseantes de beirarrúa que detiñan o seu paso sorprendidos pola marcha. Moitos sorrían, algún emocionábase e outros puñan cara de Ferreiro e daban mostras de hostilidade. Estou seguro de que o conflicto ligüístico que vive o pobo galego está moi avisado polo resultado das pasadas eleccións e os rostros dos paseantes de beirarrúa en Camelias eran expresión do que cada quen levaba dentro. Eu procurei pór cara de poker. O odio ao galego existe e na maioría dos casos é odio a unhas orixes humildes das que o suxeito colonizado non se sente orgulloso. Outro día falaremos do autoodio ou complexo de Jackson: o negro que quería ser branco e nunca puido conseguilo.
A manifestación era a que, arredor das Letras Galegas, se fai cada ano co nome de Correglingua.
Ouvín, sen querer, estas palabras cruzadas entre unha muller e un home que no se coñecían entre eles pro que se intuíron correlixionarios. Eran vellotes coma min.
–Parecen pioneros comunistas, dixo el.
–¡Qué manera de manipular los niños!, repuxo a dona.
O señor puido decer “Frentes de Juventudes”, pro evidentemente a evocación daquela organización xuvenil facista éralle demasiado querida e mentou o inimigo mau. O comentario da señora fíxome pensar.
¿Foron os cinco mil meniños manifestantes manipulados? E se o foron, por quen? Supoño que para a comentarista de beirarrúa levar os nenos en grei parroquial a facer a primeira comuñón non será manipular. Pro sigamos no caso.
Para organizar cinco mil pícariños en manifestación escolar – ou manipular, diría a dona comprometida– compren varias cousas. Que estea disposto a pór mans á obra un bon número de colexios nos que necesariamente os órganos de dirección estean dacordo coa actividade non obrigatoria. Que moitos centos de mestres se ofrezcan voluntarios a tales efectos. Finalmente: que os país ou titores dos meniños apoien que os menores se manifesten a favor da lingua galega en días de tribulación para ela. Ou sexa: que os meniños se manifesten en pleno conflicto lingüístico. Tomo o cal nos indica que alén da manifestación visíbel, houbo tamen manifestación invisíbel de centos e centos de mestres e país.
Despois están os nacionalistas hipercríticos que sempre din que o Día das Letras Galegas é litúrxico e que non serve para nada. Deses non imos tratar neste artigo escrito na memoria de María José de Larra.
Houbo un xornal tendencioso que publicou unha foto da Correlingua con pé en galego que dicía que a maioranza dos nenos falaban castelán. O señor e a señora do diálogo mentado é seguro que falaron na súa lontana infancia da barrio ou aldea triste. Eu falaba castelán de neno no meu colexio de Ourense: e aquí me teñen. Isto é o conflicto lingüístico Núñez Feijóo (ou Feijóo, ou Feixóo). Pola Avenida das Camelias circula velozmente a sombra de Michael Jackson.
Lamento discordar, Fermín. A RAG, como outras instituições, coletivos de ativismo linguistico, associações, articulistas, etc., estão a cair no enquadramento da crise sociolinguística inaugurada há uns meses por uns poucos bolcheviques
, sobretudo vigueses, com siglas de país insular europeu. Essa gente bebeu do caldo dos “direitos”, deu-lhe a volta, e está a ganhar. Essas siglas são resultado direto dum “Plano Xeral de Normalización da Lingua Galega” cujo objetivo unânime é, apenas, “garantir o direito de QUEM QUEIRA/ESCOLHA a viver em galego” (não lembro a formulação exata). E agora tudo está reenquadrado nestes termos, em lugar do enquadramento do DEVER das instituições públicas de, simplesmente, cumprir o Estatuto e as legislações superiores sobre línguas.
De resto, o comunicado da RAG até proclama as bondades dum fantasmagórico quadrilinguismo educativo, só realizável e positivo na altura se se entender que essa “quarta língua” é a forma portuguesa internacional da nossa: galego/português, inglês, espanhol. Se vão por aí os tiros, que se diga (duvido-o). Se não, o “trilinguismo” é apenas comodificação das três línguas, que deixa, evidentemente, o galego em ainda mais posição de inferioridade.
E também discordo com Antón Dobao a respeito da sua interpretação do sujeito linguístico. Se no quadro constitucional espanhol o sujeito linguístico (detentor de liberdades e direitos) pode ser um coletivo, por congruência então o “pueblo español” é também o sujeito linguistico do Estado, e então não há nada a fazer. Mas não creio que seja assim: o sujeito é o cidadão, mas a “Constitución” blinda o Estado CONTRA o cidadão no âmbito dos direitos linguísticos, pois impõe o dever de conhecer o espanhol. Se tu, Fermín, não podes dirigir-te à Comunidade de Madrid em galego é por isto (poder, podes, mas não têm obriga de responder). Esta blindagem, além dum fechamento identitário contra “o exterior” (os imigrantes não espanhol-falantes), bloqueia o reclamo de idefensão do cidadão perante a administração do Estado por razões de língua.
Os “liberais” espanhóis, claro, não vão pedir que se elimine esta aberração da Constitución: para isso, deveriam ser verdadeiros liberais. Esta é uma hidráulica entre diversas formas de intervencionismo linguístico e uma luta polos âmbitos de soberania.
Saúde,
-celso
Disse “discordo com” (Antón Dobao)? Ou é “discordo de”?
Señor Bouza:
¡Ya se habrá desahogado usted, ya!
Pero no me dice dónde recomienda o respalda la Comisión Europea medidas discriminatorias positivas en relación con este tema. ¿Será que no las recomienda? Pues si efectivamente las recomendase, digo yo que sería más saludable, en vez de agarrarse semejante berrinche, decir “lo hace en tal o en cual documento”.
P.D. Por cierto, yo no canto Montañas Nevadas, ni tampoco me emociono ante los desfiles de los pequeñines, prietas las filas, cantando, con sus gorritos y sus banderolas, por mucho acordeón miñoto que los acompañe.
Estimados Antón e Celso,
Hablais de sujetos, derechos, libertad VS igualdad, y demás conceptos que se han demostrado inútiles contra toda la maquinaria canalla de GB. Ellos están ganando la batalla, y no exactamente por mostrar el nivel intelectual que, por desgracia para GZ, vosotros si demostrais.
¿Qué hacer, qué proponer? Yo creo que pasar la pelota a su tejado:
1.- GB, pues bilingue de verdad, todo en los dos idiomas, TODO.
2.- GB, pues así sólo monolingüe, en castellano, claro. Toca meter miedo, avergonzar a los “pailanes” de Juan Flórez o Gran Vía, hay que responsabilizar, casi culpabilizar al “pobo”. A ver si por la malas espabilan.
Ya llevamos muchos años de democracia, coño!! A TERRA QUERE POBO tamén, que carallo!
(PD: perdonand mi lenguaje, pero estoy francamente desesperado. Nada parece funcionar…)
Un saludo
E dalle coa lingua. Supoño que sodes conscientes de que esta actitude victimista (revanchista se estivese nas vosas mans?) é a que fomenta grupos como GB. O tema é claro, para quen quere ver. O galego, como gran maioría, mostra un desprezo (desinterese creo que sería mais xusto) absoluto pola sua propia lingua, e aquí andamos as voltas para convencelo sen argumentos, e por iso a batalla, non, a guerra, perdeuse antes de comezar. Poderemos divagar en blogs, cartas ao director e debates que só escoitaremos nos, pero a mensaxe non chega a maioría. E non chegou nos ultimos 4 anos cando tivemos oportunidade. Agora queremonos aferrar a recomendacións da Unión Europea… Pero ten que vir alguén dende Estrasburgo ou Bruxelas para defender o noso? Non señores, non. Témolo que facer aquí, todos. E se non damos convencido aos nosos, se cadra a culpa non é deles. É nosa. Se eles están equivocados, que o vexan, pero se os equivocados somos nos, se cadra deberíamos mirar dentro das nosas conciencias antes de denostar a Feijoo, ou calquera outro salvapatrias.
O galego, como gran maioría, non mostra desprezo pola lingua. Outra cousa é que teña unha relación esquizofréncia sobre o tema. Tampouco hai que ser tan derrotista. Agora, nestes anos, é cando moitos que nunca pensaron nisto van cavilar se lles gusta ou non.
El señor Carlos Luis Rodríguez es un comentarista muy mediocre por previsible, pero tiene una habilidad que hay que reconocerle: utiliza bien la provocación. De hecho vive de ese arte. ..y ya son muchos años!
No hace tanto, criticaba el Correlíngua , lo equiparaba al Frente de Juventudes y cosas así.
No importa que los niños y adolescentes fueran contentos y motivados a una actividad lúdica y reivindicativa, ni que estuvieran avalados en cada caso por la firma de sus padres recogida en los centros educativos( yo mismo firmé). Nada de eso importa.
Los niños pueden concentrarse el día de la paz y soltar globos y palomas con las mejores intenciones. Pudieron concentrarse por miles en los Areais de Traba cuando lo del PRESTIGE y formar una impresionante cadena humana en defensa simbólica de la costa. Nada de eso es manipulación.
Lo único que puede considerarse manipulación genuina es que se concentren para reivindicar y defender alegremente el mayor elemento cultural de su pueblo, lo más valioso de su patrimonio, muy superior a su arquitectura, su gastronomía o lo que usted quiera poner: su lengua. Esto, amigo Fermín, para C.L.R. no es admisible.
Incluso un lugar tan poco propicio como éste servirá para rendir tributo a D. Carlos Castilla del Pino, que ayer dejó de estar entre nosotros. El “psiquiatra rojo”, como despectivamente lo denominaban los turiferarios del franquismo, fue un infatigable luchador en pro de la libertad y un destacado científico materialista, de quien tanto aprendimos en los tiempos oscuros. Ya con el pie en el estribo, nos dio una última muestra de su indeclinable vocación de libertad, promoviendo el Manifiesto por la lengua común.
¡Maldición eterna a quien ose manchar su memoria!
Rojo sería, pero firmar ese manifiesto es un acto de barbarie, señor legionario.
Celso, tiramos millas, en Madrid leen y debaten estos post, está bien así, de momento.
Qué duro volver al tajo y en plenos exámenes!!
Xosé, hablaremos de Barcelona
Fantastico el 17 en Santiago..,.es solo el comienzo. Se moverá toda la comunidad galaica en defensa de su lengua, burgueses despistados incluidos