Mientras el caso Bárcenas-Gürtel sigue y seguirá generando noticias, cada vez peores, para el partido en el gobierno, que parece ahora absolutamente colgado del mismo árbol de su ex-contable y dependiente de lo que éste quiera hacer trascender, Rubalcaba propone un pacto sobre el empleo y el encuentro Rajoy-Merkel, al parecer, no fue bueno, lo cual querría decir que (quizá!) Rajoy comienza a vislumbrar la fatal tela de araña de la teutona sobre este reino (tarde piache) y las dificultades para salir de tal tela mortal. Mientras tanto, en mi tierra, tan lejana y tan presente, una importante manifestación unitaria (PSdG, AGE, BNG), y ya era hora de esa unidad, reclama algo insólito en tiempos de crisis: derogación de la ley lingüística vigente y defensa de nuestro idioma, al albur de tantas cosas y golpeado brutalmente por los gobernantes y por las circunstancias económicas del país. Que en plena crisis alguien se atreva a pedir esto y sea seguido por muchos miles de personas en un día de frio y lluvia persistente, nos habla de lo grave de la situación al respecto y del riesgo de volatilización del conjunto del país como tal nacionalidad. De hecho, Galicia ha desaparecido en numerosos frentes simbólicos y materiales, y hoy ya es una sombra de si misma. Esa oposición unida debe plantear rutas posibles hacia el futuro, con más posibilismo que literatura, y en ese camino irán acercándose los que faltan siempre a la cita, pero que algún día vendrán a ella.
-
28 Ene 2013
Correos en RollingStone
3 comentarios to “Intentando salir de la tela de araña”
Deja tu comentario

Suscríbete por email!




Ya tocaba que se unan para parar, este despropósito y esta barbarie, pero sigo esperando cambios en las cúpulas de los dos partidos PSdG y en el BNG y la llegada de savia nueva .Cuando hablan de nacionalismo perverso nunca hablan de este nacional catolicismo que nos quieren inyectar.La señora alemana campa a sus anchas,mientras los ingleses le están dando un toque de atención y el papón le rie las gracias incapaz de tener un criterio propio.
Saúdos Paco
Na entrevista a Vidal Quadras no debate do sábado á noite en Telecinco comentaron que os dirixentes mais conspicuos e ministrais do PP actual eran unha especie de PP-Pop, en contra do triunvirato das esenciais inmarcesíbeis formado por Aguirre/Oreja/Quadras, que viñan ser a versión mais ostensíbelmente estrondosa do PP-Heavy Metal (eu que escoito muito a emisora de radio Rock-FM espero que non poñan a este trío infernal, ou cuarteto se lle sumamos a Aznar, que ese apóntase a toda cuanta guerra “metálica” houber). Había que perguntarlle á parella de supostos pensionistas do chiste de El Roto de hoxe (”Pero… ¿a esa gente la votamos?!” “Sí, hijo, sí”), que ben seguro que sofren as consecuencias do governo do PP, se distinguen entre PP-Pop e PP-Heavy. Que non veñan con retóricas dualistas (ou duelistas), que estes fixeron todo o que puderon para que viñeran os outros, que tamén son eles, porque estes e os outros son a mesma cousa e forman parte do mesmo partido, e que xa está ben que se Dire Straits e que se AC/DC. Sí, hijo, sí, a esa gente la votamos, metálicos todos, por mucho que digan y quieran hacer ver lo contrario. A maldición de sempre, remataba onte o artigo de Manuel Vicent, que Sofía tivo a ben pór na entrada anterior. A maldición, a praga da España da “incuria” e do “desprezo”. Que noxo de PP, que tanto monta pop como heavy, heavy como pop.
A verdade é que son uns impresentables a maioría deles,