Suscríbete por email!Algunos enredos y corruptelas de mi tierra emergen ahora con fuerza, tras las elecciones, y tanto el alcalde de Santiago como el orensano Baltar, ambos del PP, deberán afrontar acusaciones diversas. Respetando siempre la presunción de inocencia, también para los dos citados, quizá es el momento de que los partidos de la oposición en Galicia hagan una propuesta seria de lucha contra el caciquismo, el clientelismo y la corrupción en todos sus despliegues. Hemos convivido con eso durante siglos y seguimos con ello. Al contrario que en otros lugares, en Galicia una de las principales víctimas de la guerra civil fue la aún débil burguesía emergente que, bajo diversos rótulos políticos, pretendía acabar con estas cosas e iniciar una dinámica política y económica normalizada. No fue posible. Galicia fue uno de esos lugares en que de forma más eficiente se cortó cualquier camino hacia la modernidad con el golpe de estado. Desde entonces, penosamente, trata de rehacerse de todo aquello muy a duras penas. La crisis ha vuelto a cortar en seco un duro y necesario camino demasiado lleno aún de corrupción, clientelismo y caciquismo.
Conversas (Xan Carballa)
L’Espagne désenchantée
The Global Sociology Blog
O Sorriso de Daniel: esculturas del Pórtico de la Gloria
Sobre el mundo mundial
Escola de Ferrado
O CARTAFOL DIXITAL
Palencia social
A Voz de Vilalba
Tempos Novos
Cecubo
Blog de C.A
Respetando siempre el derecho del ciudadano ha que no le roben,manipulen y le tomen el pelo.A buenas horas mangas verdes.La cultura de que hay de lo mío,ande yo caliente y el que se mueve no sale en la foto se debe desterrar y mas en estos tiempos.Una precisión Sofia como siempre deja enlaces muy buenos en uno se veía la política de subvenciones de Feijóo a los medios de comunicación que sinceramente es muy esclarecedor de todo y que vuelve a demostrar lo alejado que están algunos políticos de la realidad a la que nos están llevando estos correveidiles de la alemana.Los favores que los paguen de su bolsillo,no del mio,luz y taquigrafos es lo que necesitamos ¿estamos en el siglo XXI?
Eu viñen aquí a falar do meu libro, quero dicer, do último libro que lin, que non é outro que o de Manuel Veiga: Do G ao Z (Dicionario indignado e humorístico). O DICIONARIO ENCICLOPÉDICO PARA OS MOMENTOS MÁIS APURADOS, como figura na portada. A falar ben, claro, porque o merece, e aínda que un sexa un simple leitor e non un crítico literario nen nada polo estilo. Xa que o temos por aquí, que menos que ler o seu libro e recomendalo. Porque é un tipo de libro do que sempre gostei, porque as 71 páxinas que ten non lle quitan grandeza, porque é un libro perfeito para levar no peto e lé-lo a pequenos grolos (que así está concebido, como pequenos grolos de pensamento), porque é tamén un libro perfeito para ler no metro e acabalo entre as oito ou dez paradas de ida e outras tantas de volta (para min o metro sempre foi apto para leituras fragmentarias, pasaxeiras, que non lixeiras, e por iso cuando vexo a xente con eses tomazos tolstoianos penso no número de paradas que deben ter que facer para rematalos), porque é un libro feito de pequenas reflexións (tamén podía levar por título REFLEXIONARIO ENCICLOPÉDICO…) que tocan fondo; en fin, porque é un deses libros que se escreben cuando un xa ten indagado ou “profundado” moito e sente a necesidade de de expresar o que lle corre polas veas do pensamento. A min este tipo de libros sempre me fan lembrar aquel tamén PEQUENARIO e ao mesmo tempo extraordinario de Augusto Monterroso: LA OVEJA NEGRA Y DEMÁS FÁBULAS. Libro este último e autor que non nos cansaremos de citar. A fábula que dá título ao libro é espléndida, como todas as demais:
EN UN LEJANO PAÍS existió hace años una Oveja negra.
Fue fusilada.
Un siglo después, el rebaño arrepentido le levantó una estatua ecuestre que quedó muy bien en el parque.
Así, en lo sucesivo, cada vez que aparecían ovejas negras eran rápidamente pasadas por las armas para que las futuras generaciones de ovejas comunes y corrientes pudieran ejercitarse también en la escultura.
O de Manuel Veiga non son exactamente fábulas, pero tampouco andan mui lonxe, coa indignación e o humorismo que estas brevidades precisan. Xa porei algunhas para que os que non teñades o libro nen o pensedes comprar (que non me inteire eu), vexades por onde vai a cousa. O Manuel chámalle DICIONARIO, e tamén lle podíamos chamar AFORISMOS, ou mellor AFORRISMOS (isto creo que xa o escrebeu alguén). BREVIDADES ou BREVERÍAS (esta tamén me parece terlla lido a alguén). MINÚSCULA, MINUSCULARIA, ou mellor MINUSCULERIA, por aquilo da leria minúscula. E xa que saiu leria, e antes fábula, pois tampouco estaría mal FABULERIAS, sen acento, que se non soa a Bisbal. E que ninguén pense que falo ben do libro de Manuel Veiga porque é amigo meu, que non é o caso, aínda que si o podo considerar un amigo invisíbel. E non hai mais que falar, veña, correndo á primeira libraría que teñades a mao e a polo DICIONARIO de CHISTERÍAS ou CHISTORIAS con pouso indignado do Manolo.
P.D. Que eu fale do libro de Manuel Veiga non quita para que outros falen de Baltar, ese personaxe trombónico que tampouco me chista e do que xa temos falado tanto. Eu son un enchufado de don Fermín, e deume licencia para falar do que me pete.
Na P.D., onde pon “tampouco” debe pór “tan pouco”. Baltar, ese personaxe trombónico que tan pouco me chista…
Non se preocupe, non é o único que hoxe vén a outra cousa (o cal eu tamén fago a miúdo: entono o mea culpa).
http://www.eldiario.es/politica/Rajoy-preguntado-Operacion-Pokemon-Galicia_0_86791544.html
En fin…
http://www.eldiario.es/escolar/Presidente-Diputacion-puesto-politico-corrupto_6_86501374.html
E por certo, veño de ler isto:
http://economia.elpais.com/economia/2013/01/04/actualidad/1357317721_854634.html
Do libro de Manuel Veiga, e co seu permiso:
INFERNO Foi Karl Marx ao inferno e o demo non sabía como desfacerse del. Non facía máis que organizarlle folgas nas caldeiras. Entón acudiu onda San Pedro e díxolle: “Tráioche aquí este vello venerábel, de barbas brancas, que me mandaron a min confundido”. San Pedro creuno e aceptou. Por volta dunha semana. o demo non tiña noticias do que sucedía no ceo. Levado pola curiosidade, achegouse de novo onda San Pedro e preguntoulle: “Que tal co vello de barbas brancas que che mandei?” “Ben”, respondeulle San Pedro. “E Deus que pensa?”, volveu preguntar o demo, aínda máis intrigado. Entón, San Pedro púxose serio e díxolle: “Deus non existe, camarada!”
ÍTACA Illa de Grecia, patria do personaxe homérico Ulises. De cita obrigada en prólogos e discursos elevados. Nas últimas décadas comezou a ser substituída pola madalena de Proust, o que pon de manifesto o carácter popular da cultura contemporánea.
LECTURA (DIXITAL OU EN PAPEL) Una tapa tómase na barra, mais para un cocido é preferíbel unha mesa.
MÍMICA Farsa. Por exemplo, os franceses din que a muller fai “chiqué” ou mímica cando finxe o gozo. O pintor Laxeiro contaba a súa experiencia cunha prostituta arxentina que non movía un músculo. Ao demandarlle o pintor algo de mímica, a muller respondeulle: “Movete vos que sos el interesado”.
NENÚFAR Unha das expresións poéticas por excelencia, xunto con lapislázuli, gacela, colibrí e Penélope.
NOVELISTA Os xornalistas viven obsesionados con descubrir feitos reais e logo contan unha mentira. O novelista, en cambio, sométese á escravitude da imaxinación co fin de descubrir a verdade (Norman Mailer)
QUIXOTE, O Cervantes pensaba que a súa mellor obra era OS TRABALLOS DE PERSILES E SEXISMUNDA e que O QUIXOTE non ía máis alá de ser unha narración humorística de carácter secundario.
RACIONAMENTO Case non había aceite nas casas, pero a lámpada que alumaba o Santísimo da catedral de Lugo, que daba luz ao altar maior e ao sagrario, sempre tiña de La Giralda.
RELIXIÓN Industria que ten por finalidade aliviar o medo do ser humano á morte. De feito medo, en hebreo, é sinónimo de fe (Amos Oz). Para cumprir tal obxectivo sérvese de prácticas diversas como o culto e a promesa doutra vida ou vida eterna, a cal recibe nomes variados, segundo as distintas relixións: ceo, paraíso, nirvana, transmigración, reencarnación (Karma), mundo de untratumba, máis alá, etc.
SILVEIRA Planta abundante na beira dos camiños menos frecuentados, a carón da cal algúns aprendices de avogados resolvían os preitos.
SÍMBOLO Obxecto que representa outra cousa. Por exemplo, a bandeira representa un país. Algunhas persoas non cren neste tipo de símbolos e xulgan que a bandeira só é un trapo. Esas mesmas persoas nunca din, non obstante, que un billete só é un papel e cando teñen algún na man pensan en vestidos, viaxes, automóbiles, etc.
VAI CAPAR O GRILO Vai tocar o birimbao; non me toques o nabo; non me quentes a cabeza; vai mirar como mexan as pitas; vai rañar o cu contra unha laxe.
XUNTALETRAS Expresión agarimosa para designar xornalistas e escritores.
GAGA, LADY Cantante neoiorquina, de familia rica e católica, que, en certa ocasión, vestiu un traxe de noite feito con bistés. As súas interpretacións resultan, case sempre, provocativas. Algúns, cando a ven sobre o escenario, deixan de pensar coa cabeza. De aí, se cadra, a expresión: “Estar gagá”.
PACO VÁZQUEZ Aparente conciliador de contrarios: a devoción cristiá e os negocios da construción, o PSOE e o PP, o lexionario Millán Astray e o republicano Casares Quiroga, a masonería e o Opus, o castelán con acento galego…
ROSALÍA DE CASTRO Autora do primeiro texto indignado, que leva por título: “Castellanos de Castilla”…
VARGAS LLOSA Novelista que escribiu nun artigo, antes das eleccións que gañou Rajoy, que el simpatizaba con UPyD pero que votaría o PP polo seu extraordinario equipo económico.
XESUCRISTO Personaxe principal dunha magnífica novela chamada a Biblia, segundo Borges.
ZAPATERO Exemplo de que só con bo talante non se reduce o número de adversarios.
D.C. grazas. Rin um bocado, o de Marx no inferno escaralloume.Rhin o Rhin. Polo Rhin abaixo vai unha troita de pé.(poema nibelungo)