Con unos EEUU que tienden a la normalidad plena, aunque con extraordinarios problemas económicos de fondo, el mundo celebra hoy el pacto final entre demócratas y republicanos y la salida del laberinto en el que la influencia de Tea Party había metido a todos, sobre todo a los republicanos, rehenes eventuales o crónicos, según quién, de la barbarie econo-patafísica (soluciones imaginarias para la economía) difundida de forma radical por el “partido del té”. De esta hemos salido, veremos de la siguiente. Para ganar empleo hay que crear demanda, y cualquier castigo al consumo va en sentido contrario a esto. Los alemanes lo saben y les da igual: nos castigan por haber aceptado sus créditos envenenados y la burbuja consiguiente. Nada es medible aquí y ahora desde el concepto de justicia: todo vale.
Conversas (Xan Carballa)
L’Espagne désenchantée
The Global Sociology Blog
O Sorriso de Daniel: esculturas del Pórtico de la Gloria
Sobre el mundo mundial
Escola de Ferrado
O CARTAFOL DIXITAL
Palencia social
A Voz de Vilalba
Tempos Novos
Cecubo
Blog de C.A

Suscríbete por email!




Esto es inasumible mientras la de la peineta cobra tres sueldos y tenemos el dudoso honor de tener el tercer hombre más rico del mundo, los normales nos vamos a la m…
Que tengamos que pagarle atrasos a las eléctricas que son un monopolio ó sufrir una vergonzosa subida del agua otro monopolio ó los aumentos y descensos inducidos de la gasolina otro monopolio es inadmisible. Aquí no queda otra solución que decir basta. No podemos seguir dejando que esta clase política de pena siga gobernando nuestras vidas. Estos no demócratas venden que somos despilfarradores que gastamos más de lo que podemos y que debemos pagar(bankias ,palma arena,casos en Baleares de corrupción juzgados, eres en Andalucía s etc,etc,etc,) de una clase de gentes chupópteros y abrazafarolas ,y no contentos con eso venden que lo publico no es rentable ¿por qué entonces quieren entrar empresas privadas en la sanidad?¿por qué quieren comprara Aena¿¿Quienes son los antisistema?.Quieren amedrentarnos (regular la huelga ), engañarnos con sus mentiras(Cospedal diciéndole a un vecino de su tierra que cobra igual que el anterior presidente) y además no asumen su inutilidad, ahora que no hay ZP y lo de la herencia no cuela, púes la que están dejando ellos será catedralicia no saben que decir ante su falta de planes para atajar esta sangría .Se pasaron años insultando y ahora se demuestra que no tenían un programa alternativo, que su programa era insultar y ser desleales hasta limites vergonzosos. Solo tienen ideas que rozan la inconstitucionalidad y solo tienen las ideas de esa cosa llamada faes que cuando uno las lee piensa que cerebro de media neurona las ha concebido
Saúdos Paco
Acaban de chamar á porta. Un home vende patacas polos pisos. O outro día pasou un chatarreiro, mercando chatarra. Dígolle á miña filla, de doce anos, que grazas á crise ten a oportunidade de ver cousas que xa estaban perdidas. Ela di que non hai mal que por ben non veña.
Creo que sería importante que os partidos e organizaciósn de esquerda tentaran artellar formas de axuda mutua: comedores populares, intercambio de servizos… Tentar humanizar e loitar contra o individualismo, que en último extremo é o garante de que as cousas sexan como son. Quérennos individualistas e illados no noso espazo telemático, quérennos fóra das rúas, queŕennos pendentes do móbil e sen mirar aos ollos dos que nos rodean, queren alterar a nosa forma de vida de sempre e que deu lugar a que sexamos humanos, profundamente humanos para ben e para mal. Ssempre lembro a Pasolini e os seus artigos recollidos en “Escritos corsarios” e as “Cartas luteranas”; por certo, lin xa hai uns meses o cómic “Pasolini” de Davide Toffolo, unha excelente forma de empezar o coñecemento dunha das mentes máis lúcidas que Europa deu na segunda metada do anterior século… Tampouco podemos esquecer o que facemos na nosa vida cotiá: cada vez que axudamos a alguén desinteresadamente, que nos detemos a escoitar as palabras dun ancián ou a xogar cun neno ensinándolle os vellos xogos ou coma facer de calquera artiluxio un xoguete… Cada vez que facemos isto loitamos contra esta afabante nube que nos asfixia. E sobre todo cada vez que dende a razón e a coherencia, non dende a pirotecnia verbal baleira lles lembramos que non estamos tan cegos coma pensan:
http://www.vnavarro.org/?p=8280
E un moi recomendable artigo dun excelente escritor:
http://www.eldiario.es/cartaconrespuesta/Pocas-bromas-Wert_6_85801420.html
Porque coma di Reig: “A mí esa agresividad facilona expresada a ladridos no sólo me aburre, sino que me parece característica de la derecha y por eso me sonroja un poco verla entre quienes se dicen de izquierdas.” E coma lembra Reig que escribiu Marco Aurelio “Pues por eso mismo: como decía Marco Aurelio, la mejor venganza es no parecerse a ellos.”
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2013/01/02/andalucia/1357158795_177550.html
Anduven cheirando un pouco nos “baixos fondos” do blog e non sei que dicer; mellor que o diga alguén que leve mais tempo e que teña mais perspectiva que a dos dous meses que teño eu; se aqueles foron tempos gloriosos e se estes acusan a crise de toda humana actividade. Home, deume por entrar no xaneiro do 2010 por contrastar con este que acabamos de comezar e o 30 de xaneiro o dono abriu con NUNCA DIGAS NUNCA JAMÁS e sucedéronse 43 comentarios de recoñecimento e de medo á perda. Eu creo que daquela don Fermín necesitaba que lle fixeran uns mimiños e agarimadelas, amagou con fechar o chiringo ou cambiar de rumbo e chovéronlle as fretiñas fraternais dos contertulios. Foi así ou non foi así, jefesito con botas? Duarlivre, Calidonia, Xosé Cerdeira, Nugalla, Xos, Goris Cuiña, Isabel, Nicolás, XZ, Esther, Alex, Caralladas, UN Lector, Antón do Corsario, Bradomín, Francisco Gómez, Perfecto Conde, Luis Fernández, Moinante, Alberto, Túzaro, Xabier, Pablo, Xarubal, Xosé Gundín, Galaicus, Sarmiento, Celso Cáccamo, Espartaquiño, Inacio, Xosé Manuel Pereiro, Álvaro. Había que facer unha historia dos seudónimos. Lo dicho, mimitos y arrumaquitos para don Fermín, y a don Fermín no le quedó más remedio que echarse para atrás y prometer que continuaría hasta más allá de la muerte. Pois claro que si, ben dito e prometido. Daquela aínda non debían andar nen Sofía nen Manuel Veiga, nen os amigos Picoñas e Ariadne, ou si, con outros nomes ou seudónimos. Mais serio daquela que agora? Non o sei. Francisco Gómez vexo que segue igual de combativo, e por moitos anos, Pouco mais podo dicer. O que si me dá a impresión é que o que eu escrebo embaza e bota a perder o “cientifismo”, as “boas maneiras” e a “autenticidade” conseguida durante tempo. Se a cousa vai de ECONOPATAFÍSICA, a min dame por dicer que anduven furgando na cidade mergullada do blog; se o que predominaba era o federalismo, o detective veña coa quimérica independencia; e se o que se levaban eran os números incuestionábeis do Picoñas, e tumba e dalle coa ficción de Xurxo Borrazás. Non sei, don Fermín, vostede dirá, se ve que a miña presenza atranca o bon facer e non axuda a avanzar na construción dun blog de verdade, agora mesmo me dou de baixa e vou buscar agarimo e acaroamento a outras terras virxes mais propias para min. Eu o que non quero é que a miña frivolidade estrague a seriedade.
Vostede faga o que lle pete e non me lie, please