Suscríbete por email!Nadie puede creer que la patología ideológica del ala derecha de los republicanos llegue al extremo de poner al mundo en una situación imposible. Puede hacerlo. La absurda metafísica infundada de ciertos microdogmas económicos al uso entre el pensamiento del bloque conservador puede llegar a eso y a mucho más, si es que hay mucho mas. Espero que llegue ese acuerdo, pese a todo, pues es impensable un empeoramiento masivo de la situación sin que los propios republicanos reciban algún duro castigo de una opinión pública algo harta ya de estas conductas, incluso aunque procedan de los suyos. Estoy convencido de que si salimos de esta crisis dejando bien clara la función desestabilizadora de cierto pensamiento económico sobre la economía mundial, habremos dado un paso decisivo para salir de la pesadilla del dominio financiero sobre naciones, economías y conciencias.
Conversas (Xan Carballa)
L’Espagne désenchantée
The Global Sociology Blog
O Sorriso de Daniel: esculturas del Pórtico de la Gloria
Sobre el mundo mundial
Escola de Ferrado
O CARTAFOL DIXITAL
Palencia social
A Voz de Vilalba
Tempos Novos
Cecubo
Blog de C.A
http://www.publico.es/dinero/448268/los-cien-magnates-mas-ricos-ganaron-en-2012-lo-que-espana-gasto-en-sanidad-desempleo-y-pensiones
http://financialred.com/el-nivel-de-vida-de-los-espanoles-ya-cae-mas-que-en-la-gran-depresion-de-eeuu/
E unha nova do noso currunchiño galaico:
http://praza.com/politica/3176/feijoo-xa-gasta-mais-en-persoal-de-gabinete-que-fraga-e-tourino/
Que cousas!
“SEMPRE marchan os mellores. Aínda peor: marchan sen que ninguén se decate. Na Noiteboa cruceime con Xurxo Borrazás. Formulei esa preguntada desganada de crise que nos facemos os escritores: “Para cando un novo libro?”… “Quiteime”, retrucou cun sorriso amable e esvaído como o que abriría a boca dun esmoleiro derrotado polas radiografías. A literatura galega está converténdose nun exército de desertores… Eu nada anuncio por medo ao baleiro. Todos agardamos que os lectores nos rebenten o ‘wathsapp’ de mensaxes pedindo que ‘Non me abandones’, como na novela de Ishiguro, pero non acontece. Padecemos un andacio de indiferencia de lectores que prefiren ‘Sergio Ramos: corazón, carácter y pasión’ e que fan por achegamento maior á nosa lingua ‘A cociña dos larpeiros’, de Benigno Campos. A marcha de Borrazás máncame, pero agradezo ese apagar da luz: sen cartas abertas nin manifestos agrios nin boureos resentidos. Eu, que xa o botaba en falta, informeime nunha rúa estreita da Coruña.” (JAUREGUIZAR)
Leo no do Jaureguizar que Xurxo Borrazás tamén abandonou o barco. Pero que está a pasar na literatura galega para que autores aínda novos e con camiño por diante que percorreren, como Xurxo Borrazás ou Suso de Toro, decidan deixalo sen mais consideracións? Que está a pasar realmente? Vai en serio a cousa ou trátase dunha parada temporal? Ou dun PARADO NA TORMENTA, que escrebiría Suso de Toro? Que está a pasar? Por que de pronto un escritor decide porlle ponto final ao seu labor literario? É isto posíbel? Últimamente teñen saído nomes consagrados e “oitentóns” como os de Philip Roth (1933) e creo que tamén o do premio Nobel Imre Kertész (1929), que abandonaron o oficio da escrita novelesca. Pero o dos nosos “cincuentóns” Borrazás (1963) e de Toro (1956), aínda no mellor da sua vida, como hai que entendelo? Queiman tanto o noso país e a nosa literatura, que non deixan outro camiño que o do abandono? Que é mui duro iso de escreber para nada, para o vacío, para ninguén? Claro que é duro, e comprensíbel a sua decisión. Aínda que de Toro e Borrazás teñen o seu público, mais o primeiro que o segundo, creo eu, pero leitores, ao fin e ao cabo, que aguardan polas suas novas publicacións. En fin, que daría para que @s nos@s expert@s fixeran un gran debate sobre o asunto, que si as editoriais, que se o mercado, que se o país galego desgaleguizado, que se o triunfo da banalidade, que se isto e que se aquilo. Pero muito me temo que o noso país non está para literaturas nen para debates. A proba está en que o mesmo Borrazás publicara ARTE E PARTE, aquel ensaio sobre NÓS e que nun país “civilizado” e acostumado a debater sobre si mesmo levantaría polémica e daría que falar, e xa ves ti, pasou sen pena nen gloria, como nos conta Jaureguizar que marchou o seu autor das nosas letras. A min tamén me dói todo isto que está a pasar, e mais no caso de Borrazás, un escritor ao que lle teño muito aprezo literario. Aínda este verao relín aquel aire fresco que nos trouxera CABEZA DE CHORLITO, e aquí diante teño O DESINTEGRISTA, outro dos seus libros que non obtivera o recebimento que merecía. Publicado en Ferros, aquela colección de libros de peto de Xerais que tanto e tan bon nos deron.
Leo para todos as últimas palabras de O DESINTEGRISTA:
Adeus pois a min, Xurxo, e aos meus disfraces.
Case nunca falei en serio, nin mentín.
Nin quizais cando digo “adeus”.
Falei de máis, si. Para calar hai tempo. Non vaiamos facer un fetiche do antifetichismo.
Estes adeuses son apertas, liberación, optimismo melancólico.
A protesta do insensato, o orgullo do tolo.
A razón do solitario´
O desintegrismo propio.
Digamos non.
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2013/01/01/galicia/1357068270_132626.html
http://www.eldiario.es/galicia/Xunta-financia-medios-inyeccion-millones_0_85391554.html
está vostede a piques dun ataque denervios