Draghi ha dicho que el BCE no está para resolver los problemas financieros de los estados, lo que es lo mismo que decir que no echará una mano y que el Reino de España se prepare para un rescate completo: un gran negocio para muchos, también del interior del Reino. Los ciudadanos lo pagaremos muy gravemente. El gobierno, si esto ocurre, debe retirarse y convocar elecciones. De esas elecciones tendría que salir un gobierno amplio de concentración que abordara durante un tiempo las tareas más urgentes de una situación así. Llegados a este punto, he de reconocer que mi generación, la pequeña parte combatiente de mi generación, no consiguió casi nada: una gigantesca ola del más bárbaro capitalismo, caiga quien caiga, se abatió sobre el mundo tras aquellos devaneos de 68. Hasta hoy. La gente apostó por surfear en esa ola y ahora se ha estrellado en la playa. Nos hemos estrellado. Esta barbarie de la burbuja inmobiliaria (esencialmente de origen PP) y del sálvese quien pueda ha sido nuestra ideología y nuestra religión. De unos más y de otros menos.
-
21 Jul 2012
Peculiaridades galaicas
6 comentarios to “La ola que nos abatió contra la playa”
Deja tu comentario

Suscríbete por email!




Lectura breve en chiringuito playero, al socaire de la ley de costes y al barlovento fresco de una caña mal servida:
http://elpais.com/elpais/2012/07/12/opinion/1342095927_671170.html
E despois chamábanme a min esquerdista radical por anunciar o que se nos viña encima e denunciar a privatización das perdas e a socialización das ganancias. De todos os xeitos, creo que o gran perdedor dun goberno de concentración sería o PSOE, tendo en conta o acontecido en Grecia. Non deixa de ser curioso que coa que está caendo aínda sigan algúns coas súas vellas teimas: reforma educativa, reforma da lei do aborto…
En fin, para ir afacéndonos ao que vai vir:
http://www.lavanguardia.com/lectores-corresponsales/20120720/54327951154/rescate-espana-grecia.html
E tamén o recomendable artigo de Antón Baamonde en El País onde leo o seguinte: “Además, es posible que Feijóó tenga ante sí cinco listas electorales en la izquierda y el nacionalismo. Tal división puede darle la victoria. El señor Victor D´Hondt y la singular ligereza de sus oponentes puede asegurarle la continuidad en el cargo. Haría bien el pueblo nacionalista y de izquierdas en presionar a las cúpulas para imponer el sentido común y, si me apuran, un patriotismo no de hojalata.”
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/07/21/galicia/1342884663_683532.html
Ben, non son tempos para falar de coma se contribuiu dende a opinión publicada á división do nacionalismo, así que so me queda pedir un pouco de sentidiño e unión. De todos os xeitos sei que é en van, coma galega xa non espero nada, con respecto á miña terra son unha pesimista radical: a nosa historia vai de mal en peor. En xeral, creo que son unha pesimista radical con respecto a todo: o noso futuro é negro.
En fin, non escribo máis, ademais teño que ir a unha celebración familiar: hoxe son as festas da miña aldea.
¿qué mejor para iniciarse en el sopor siestero estival:
ROMANCILLO
Aplauden los congresistas
todos juntos y a rabiar
cuando el mejor presidente
saca el hacha de cortar
y dice que es su herramienta
para a España gobernar.
De los escaños se eleva
un gran clamor general
¡Viva Mariano primero!
¡Viva doña Cospedal!
¡Que se jodan los parados,
que ahora nos toca mandar!
Don mariano Presidente
que así se ve jalear
empieza a cortar cabezas
con furia fenomenal,
cabezas de españolitos
que le quisieron votar
para que él bien los salvara
del gran mercado voraz.
Santiago, grita Mariano,
tú, mi apóstol tutelar,
dame fuerzas y energía
para cortar y cortar
hasta que no quede nadie
que tengamos que salvar
Obviamente no comentario anterior quería dicir a privatización das ganancias e a socialización das perdas… E o que teñen as présas.
Si son ciertas las declaraciones realizadas por el Gonzalez Pons respecto a “Si en Europa quieren esto se acaba el lunes” hay que plantearse de que le sirve al estado español estar en Europa y sobretodo para qué sirven todos estos recortes y sacrificios que tantos ciudadanos están sufriendo.
Un excelente artigo para reflexionar. O que máis me asusta non é tanto a crise coma o populismo. A verdade é que estou aterrorizada do simplismo coa que a maioría afronta o que está sucedendo e propón solucións populistas, coma se iso fose remediar algo. Non, non é así: iso só pode empeorar a situación. Creo que un dos graves problemas que temos é a incapacidade para percatarnos de que estamos nunha partida de xadrez moi complicada e con intereses diverxentes. Por iso precisariamos agora máis que nunca políticos intelixentes e hábiles e unha opinón pública capaz de reflexionar e de entender o que está a suceder.
Coma pode ser que non escarmentemos de que non hai solucións máxicas nin fáciles? A onde imos?
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/07/20/andalucia/1342799870_951241.html