La verdad es que no resulta demasiado alentador que el príncipe se decante por una opción económica tan marcada y sus métodos de análisis (nuestros salarios, nuestro gobierno) que, además, en estos momentos están en cuestión y están siendo repensados y revisados. Quizá es mucho pedir que mire no solo a esa clase de centros académicos tan orientados y lea cosas de interés de los economistas más críticos y que tratan de abrir caminos para que esto no vuelva a repetirse. No son los salarios los qe nos han traído aquí, pues este es un país de bajos salarios y graves diferencias sociales, cosa que sabrá a poco que se documente: fueron los créditos oportunistas, acientíficos o mal medidos, que se han movido por Europa a la caza de altas rentabilidades. Han fracasado y nos han hundido a todos. Eso y otras cosas, pero no los salarios en si mismos, por más que una devaluación clásica nos hubiera afectado a los salarios reales, lógicamente. En todo caso, no se olvide que usted será en su momento un mediador y se le mirará así, como a su padre, de cuya calidad política en el oficio nadie duda, y eso es lo importante, lo demás son cosas menores que a mi me importan muy poco, pero sí me inquieta esa idea económica que usted parece tener y decir. No es exactamente correcta, ni justa ni moderna: responde a un mundo que se va yendo. No es economía: es ideología. ¿No lo capta?
-
20 Jun 2012
Ensueños y discursos,
5 comentarios to “Un príncipe y tales salarios”
Deja tu comentario

Suscríbete por email!




En fin… Un documentado e lúcido Poch (coma sempre):
http://blogs.lavanguardia.com/berlin/alemania-en-la-%E2%80%9Cgran-desigualdad%E2%80%9D/
E máis de e sobre Krugman:
http://economia.elpais.com/economia/2012/06/20/actualidad/1340185114_216995.html
Cando lía a este último non podía deixar de pensar nisto:
http://www.publico.es/espana/437690/rajoy-elimina-el-debate-del-estado-de-la-nacion-en-plena-incertidumbre
Pues a mi me recordo a esta pelicula:
http://www.youtube.com/watch?v=P5wtWd14yms
Que cousas:
http://www.sermosgaliza.com/artigo/politica/beiras-situa-a-cidadania-por-riba-de-organizacions-como-motor-dun-novo-referente-nacionalista/20120620163221002535.html
Es un vivir sin vivir en mi nesta espera… Isto cada vez é máis gatopardesco, xa saben: cambiar para que nada cambie.
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/06/18/galicia/1340044772_027977.html
De verdade nos mereciamos todo isto?Eu votei a esta xente: o meu voto e o que eu pense non conta para nada? Creo que o artigo de Antón Losada, especialmente o último parágrafo reflicte moi ben a situación e o que moitos pensamos. Fartiña me teñen xa de cainismos, cesarismos, personalismos, egoísmos, vaidades, abandonos ao electorado (ou coma se lle chama presentarse baixo unhas siglas que despois se abandonan). Basta xa: esta loita, tan cainita só perxudica á alternativa progresista no curruncho galaico. Baixemos á realidade e teñamos un pouco de sentidiño.
“Entre las muchas opiniones que he leído y escuchado sobre el caso Dívar en el último mes merece la pena reflexionar especialmente sobre la de un muy admirado periodista que consideraba que se trataba de un asunto menor que debería cerrarse cuanto antes con su dimisión, porque desviaba nuestra atención de lo realmente importante, que es la crisis económica, el rescate bancario y todo lo que está cayendo cada viernes.
En medio de este desbarajuste económico que tanto sufrimiento, angustia y pobreza está ocasionando, percibí en esta opinión y en la reiterada pregunta de los políticos sobre los motivos de mi actuación una resistencia inconsciente a reconocer el profundo cambio que se está produciendo en la forma de enfrentarse a los problemas comunes desde fuera de las instituciones, los partidos y las élites económicas. La exigencia de decencia en lo público y de responsabilidades a los culpables de los muchos latrocinios que conocemos cada día no es un asunto menor, sino que se sitúa en el centro del escenario individual en el que se representa el drama cotidiano.
La indagación sobre Dívar y quienes hacen cosas parecidas es esencial
La dimisión de Dívar, la devolución del dinero público que malgastó, la investigación de su responsabilidad penal y la de todos los que pudieran estar haciendo algo parecido, igual que la de los culpables del fiasco de muchas entidades bancarias y de quienes se lo permitieron o pudieron evitarlo, no es algo que haya que hacer para poder concentrarnos en lo realmente importante, sino que es una parte de lo realmente importante, algo esencial para poder enfrentarnos con fuerza a los graves problemas económicos que nos asolan.
La exigencia de decencia en lo público y de responsabilidad por la indecencia es algo que los jóvenes sin futuro, por ejemplo, entienden a la primera. Actuar en esta dirección desde nuestra pequeña esfera de poder es demostrarles que no estamos dispuestos a dejar solos a quienes no tienen culpa de su desamparo. El camino recorrido y el final del caso Dívar demuestran que la resignación no es la única realidad.”
José Manuel Gómez Benítez es vocal del Consejo General del Poder Judicial y catedrático de Derecho Penal.
Ahora si que si Monte,de acuerdo en todo.El que mete la mano en la caja a la prisión
Saúdos Paco